Fidan almak için keçilerinin hepsini sattı: Bir zamanlar deli diyenler şimdi ona hayranlıkla bakıyor
Endonezya’nın Orta Java bölgesindeki çorak bir köyde, yıllar önce herkesin “akıl sağlığından şüphe ettiği” bir adam yaşıyordu. Adı Sadiman… Komşuları onunla dalga geçiyor, hatta geçim kaynağı olan keçilerini fidanlarla takas ettiğini gördüklerinde arkasından gülüyorlardı. Ancak bugün, o “deli” dedikleri adam sayesinde koca bir bölge hayatta kaldı. İşte tek bir insanın, doğanın kaderini nasıl değiştirebileceğinin kanıtı olan o ilham verici hikaye…
YANGINLAR HER ŞEYİ KÜL ETTİ
Her şey, Sadiman’ın yaşadığı bölgede tarım arazisi açmak amacıyla çıkarılan kontrolsüz yangınlarla başladı. Tepeleri süsleyen yeşil örtü yok olunca, doğa adeta intikamını aldı: Nehirler kurudu, göletler çekildi ve köylüler ciddi bir su kriziyle karşı karşıya kaldı. Toprak kurudukça tarım bitti, tarım bittikçe umutlar tükendi.
Herkes göç etmeyi ya da kadere boyun eğmeyi düşünürken, Sadiman tamamen farklı bir yol seçti. Çözümün, doğaya borçlu olunan ağaçları geri vermek olduğunu biliyordu.
RUHLAR GLECEK DİYİP KAŞRI ÇIKTILAR
Sadiman’ın mücadelesi hiç de kolay olmadı. O, sıradan ağaçlar yerine kök yapısıyla suyu adeta bir sünger gibi toprakta tutabilen banyan ve ficus ağaçlarını dikmek istiyordu. Fakat karşısına bu kez batıl inançlar çıktı. Köylülerin bir kısmı, banyan ağaçlarında kötü ruhların yaşadığına inanıyor ve bu fidanların köye uğursuzluk getireceğini savunuyordu.
Sadiman pes etmedi. Parası yetmediğinde gözü gibi baktığı keçilerini verdi, karşılığında fidan aldı. Tepkilere, alaylara ve yalnızlığına aldırmadan her gün o çorak tepelere tırmandı.
24 YIL, 11 BİN AĞAÇ VE ONUNDA MUCİZE
Tam 24 yıl boyunca durmaksızın ekti, suladı ve korudu. Sonuç m YIL YIL u? Tam 250 hektarlık devasa bir yeşil alan ve toprakla buluşan 11 bin ağaç.
Banyan ağaçlarının devasa kökleri, yaFğan her damla yağmuru toprağın derinliklerinde hapsetti. Erozyon durdu, toprak yeniden canlandı. Ve en önemlisi; yıllar önce tamamen kuruyan ve bir daha asla su çıkmaz denilen pınarlar, yeniden gürül gürül akmaya başladı.
Bir zamanlar Sadiman’a “deli” diyen köylüler, bugün onun diktiği ağaçlardan süzülen temiz suyu borularla evlerine taşıyor, tarlalarını bu suyla suluyorlar. Doğayı tek başına iyileştiren Sadiman, sadece çorak tepeleri yeşertmekle kalmadı; kendisine inanmayan bir topluma da en güzel cevabı doğanın diliyle vermiş oldu.
